من این مطالب رو برای شما انتخاب کردم تا به ارزش معنوی کار در سال جدید پی ببرید و........

 در ضمن اين مطالب برگرفته از((باشگاه انديشه)) است

همان طور كه كاملاً آشكار است، پيش از شرح و بسط هر گونه نظام كلامي، فلسفي و فقهي در دين ابتدا اين هنر قدسي ديني است كه شكل مي‌گيرد.(25) قرآن كريم خود نمونه‌ي برجسته‌اي از اين هنر مقدس است. تلاوت آيات كريمه با صداي خوش و همچنين نوشتن قرآن به خط زيبا هم يك عمل عبادي و هم يك هنر مقدس است. نبايد پنداشت كه صورت هنر ديني فقط محدود به تلاوت و نوشتن قرآن كريم مي‌شود. حضور بسيار پررنگ باورها و عقايد ديني در پوشاك، معماري، وسايل و ابزار زندگي روزمره، شامل: بافته‌ها، اشيا فلزي و گلين، زينت‌ها و جواهرات… همگي بر اين نكته تأكيد دارند كه حتي در جزئي‌ترين جوانب زندگي و حيات يك مؤمن غفلت از ذكر الهي رخ نمي‌داده است. طبق آنچه در كتب فقهي و احكام عملي شريعت اسلام آمده است، حتي اعمال بسيار ساده و به ظاهر بي‌اهميت، نيز بايد با اذكار و اوراد خاصي انجام گيرند. «الذين يذكرون الله قياماً و قعوداً و علي جنوبهم و يتفكرون في خلق السموات و الارض ربنا ما خلقت هذا باطلاً»(26) صفت مؤمنان مسلمان و اولي الالباب است. زيرا به ايشان فرمان داده شده است: «و اذكر ربك كثيراً و سبح بالعشي و الابكار»(27). با توجه به درجات اعمال معروف از واجب تا مباح مي‌توان به درجات اين مناسك و هنر ديني پي برد. اين امر فقط منحصر به جهان اسلام نيست كه اعمال و مناسك ديني نوعاً كار هنري باشد. در ساير سنت‌هاي ديني مانند كيش هندو اعمال روزانه‌ي يك هندو مانند مناسك مقدسي تعريف شده است و بسياري از نمودهاي آن عمل هنري است. مانند ترسيم ماندالا توسط يك زن هندي كه توأمان هم مناسك ديني و هم هنر مقدس است.(28)

نكته‌ي مهمي كه بايد به ياد داشته باشيم اين است كه در يك جامعه يا تمدن ديني تقسيم هنرها به هنر مقدس، هنر ديني و هنر سنتي وجود نداشت. اصولاً هنر جز هنر مقدس نبود.(29) براي اين كه يك مؤمن جز رضا و قرب حق تعالي چيز ديگري طلب نمي‌كند. حضور قوي و آشكار وحي در همه‌ي شئون زندگي انسان مسلمان را هيچ گاه نبايد از ياد برد. خلاصه آن كه يك مسلمان حتي يك آن از ياد و ذكر خدا غافل نيست. يك مسلمان در همه‌ي احوالات خود در حال عبادت است. زيرا در قرآن كريم كه خود ذكر مبين است(30) هدف از خلقت انسان و جن را عبادت خداوند دانسته است «و ما خلقت الجن و الانس الا ليعبدون»(31).

خداوند پس از آنكه خود را به انسان‌ها مي‌شناساند ايشان را به اقامه‌ي نماز براي ذكر خويش فرامي‌خواند: «انني انا الله لا اله انا فاعبدني و اقم الصلوه لذكري»، (32) براي همين همه‌ي امور يك مسلمان مؤمن جنبه‌ي عبادي به خود مي‌گيرد «يا ايها الذين امنوا اذكرو الله ذكرا كثيرا»(33) و او يك لحظه از اين حال دور نمي‌شود، حتي در حال بيع و تجارت «رجال‌ لا تلهيهم تجاره و لا بيع عن ذكر الله و اقام الصلوه»، (34) لذا او از كار عبث يعني فعلي كه در آن رضاي حق نباشد امساك مي‌كند. براي او آنچه نزد خداست از هوسراني و تجارت برتر است «قل ما عند الله خير من اللهو و من التجاره»(35) او به تجارتي فراخوانده شده است كه وي را از عذاب اليم نجات مي دهد، «يا ايها الذين امنوا هل ادلكم علي تجاره تنجيكم من عذاب اليم»(36) او عبث ‎آفريده نشده است كه كار عبث كند «افحسبتم اما خلقناكم عبثاً و انكم الينا لاترجعون».(37) حوزه‌ي فقه اسلامي به افعال و اعمال مسلمانان نظري خاص دارد. تقسيم اعمال و كردار به پنج دسته‌ي واجب، مستحب، مباح، مكروه و حرام همانند جهات اصلي صفحه‌ي قطب‌نما مسلمان را در يافتن مسير درست راهنمايي مي‌كند.(38) حركت يك مؤمن همواره پرهيز از محرمات و مكروهات و انجام واجبات و مستحبات است. «هم درجات عندالله»(39) با تعالي يك بنده‌ي مؤمن و كسب قرب بيشتر با تقواي بيشتر، درجه‌ي ميزان اعمال او به سمت واجبات، بالاتر مي‌رود تا جايي كه «حسنات الابرار سيئات المقربين» مي‌گردد.

لطفا نظر بدید  چون عقیده ها در این موضوع مهم است.                         با امید به اینده